Tutaj nie ma gotowych odpowiedzi. Jest raczej zaproszenie, żeby zatrzymać się przy obrazie na dłużej — przyjrzeć się relacjom, gestom, napięciom i temu, co zostaje między nimi niedopowiedziane. Właśnie wokół tej przestrzeni między tym, co widoczne, a tym, co tylko przeczuwane, zbudowana jest wystawa Magdaleny Gronowskiej „Niedopowiedziane”, którą można oglądać w Liwia Mądzik Art przy ul. Szpitalnej 5 w Warszawie.

Na wystawie prezentowane są starsze i najnowsze prace artystki. Wśród nich znalazła się także „Ziemia obiecana” — obraz stworzony specjalnie z okazji Roku Andrzeja Wajdy, w setną rocznicę urodzin Mistrza. Wystawa potrwa do 13 czerwca.

Sztuka Magdaleny Gronowskiej naznaczona jest ambicją i determinacją w poszukiwaniu doskonałości. Artystka bez wytchnienia rejestruje relacje między ludźmi, przede wszystkim pomiędzy kobietą a mężczyzną. Dostrzega momenty symbiozy, ale i czujnie obserwuje dysproporcje, rozbieżności, upomina się o silną pozycję kobiety. Równocześnie zaprasza widza do swoistej gry uruchamiającej zarówno zmysły, jak i emocje. Pozwala mu wodzić wzrokiem po obrazie, by nagle zatrzymać go, oferując przyjemność rozszyfrowania malarskiej zagadki. Wówczas do wewnętrznego głosu dochodzi historia. Za każdym razem inna, bo każdy odbiorca może sobie ją stworzyć, filtrując przez własne doświadczenia i skojarzenia. 

Efektem tego sztuka artystki staje się intensywna, „żywa”, co jest o tyle intrygujące, że bazuje ona przede wszystkim na wyciszonej, monochromatycznej i oszczędnej palecie barwnej. Postaci malowane są plamą koloru, nierzadko na granicy abstrakcji i przedstawienia. Na większości obrazów pojawiają się sylwetki kobiece – jako uproszczone, pozbawione szczegółów, anonimowe ciała w dynamicznych pozach. Mimo tej niedookreśloności mamy wrażenie uczestniczenia w intymnej sytuacji, uchylającej tajemnicę tylko dla naszych oczu. 

Tym, co również może zaskakiwać i stanowić o atrakcyjności, jest wspomniane bogactwo interpretacyjne, które jednak artystka potrafi w przemyślany sposób kontrolować i porządkować. To „okiełznanie” płótna może wynikać z wykształcenia malarki, której pierwszym zawodem jest architektura wnętrz. 

Wszystko to sprawia, że twórczość Magdaleny Gronowskiej zaprasza do kontemplacji, wzbudza ciekawość i warta jest uważnego patrzenia. 

SZTUKA PATRZENIA 

„Sztuka Magdaleny Gronowskiej naznaczona jest ambicją i determinacją w poszukiwaniu doskonałości. Artystka bez wytchnienia rejestruje relacje między ludźmi, przede wszystkim pomiędzy kobietą a mężczyzną. Dostrzega momenty symbiozy, ale i czujnie obserwuje dysproporcje, rozbieżności, upominając się o silną pozycję kobiety. Równocześnie zaprasza widza do swoistej gry uruchamiającej zarówno zmysły, jak i emocje. Pozwala mu wodzić wzrokiem po obrazie, by nagle zatrzymać go, oferując przyjemność rozszyfrowania malarskiej zagadki. Wówczas do wewnętrznego głosu dochodzi historia. Za każdym razem inna, bo każdy odbiorca może stworzyć ją sam, filtrując przez własne doświadczenia i skojarzenia.

Efektem tego sztuka artystki staje się intensywna, „żywa”, co jest o tyle intrygujące, że bazuje ona przede wszystkim na wyciszonej, monochromatycznej i oszczędnej palecie barwnej. Postaci malowane są plamą koloru, nierzadko na granicy abstrakcji i przedstawienia. Na większości obrazów pojawiają się sylwetki kobiece — jako uproszczone, pozbawione szczegółów, anonimowe ciała w dynamicznych pozach. Mimo tej niedookreśloności mamy wrażenie uczestniczenia w intymnej sytuacji, uchylającej tajemnicę tylko dla naszych oczu.” - Liwia Mądzik, kuratorka wystawy

W LABIRYNCIE ZNACZEŃ 

„Malarstwo Magdaleny Gronowskiej nie rodzi się z potrzeby komunikatu. Nie jest odpowiedzią na pytanie świata ani próbą jego uporządkowania. Jest raczej wejściem w proces, który jest intensywny, w którym emocja znajduje swój kształt, zanim zostanie nazwana. To twórczość, która zaczyna się nie od znaczenia, lecz od napięcia między tym, co widzialne, a tym, co ukryte, między tym, co wspólne, a tym, co skrajnie osobiste.” - Olga Kozierowska, twórczyni „Sukcesu Pisanego Szminką” 

SŁOWO O MAGDZIE 

„Dla mnie osobiście sztuka Magdy Gronowskiej to artystyczne i intelektualne wyzwanie. Figuratywność rozumiem tu jako formę, choć potężny ładunek intencji artystki tkwi głębiej. „Czytanie” jej obrazów wymaga uważności, skupienia, wyobraźni i niekiedy czasu. Ukryta treść i symbole nie są oczywiste, a bywa, że pozostają zagadką. To sprawia, że nie ma tu mowy o dosłowności czy opatrzeniu.” - Aneta Kręglicka, modelka, fotomodelka, bizneswoman, Miss Świata 1989.

SIŁA CISZY 

„Niech nas nie zwiedzie szlachetna prostota obrazów Magdaleny Gronowskiej. Ich dekoracyjność kryje nieoczekiwaną głębię. Można by ją nazwać tajemnicą, gdyby to słowo nie zostało tak potwornie zbanalizowane przez popkulturę. Tajemnicą, która nie jest sekretem możliwym do zdradzenia czy odkrycia, ale czymś niezbywalnym, domagającym się niemożliwego – równoczesnego ujawnienia i schowania jak najgłębiej. Tak jakby jakaś treść chciała się wydostać na powierzchnię, ale zmaga się z własną niedookreślonością – jest zaledwie przeczuta, jeszcze nawet nie pomyślana, a co dopiero – wypowiedziana.” - Magda Sendecka, psychoterapeutka, filmoznawczyni 

Wystawa „Niedopowiedziane” Magdaleny Gronowskiej to wspaniała okazja na spotkanie ze sztuką, która zadaje wiele pytań. 

Warto to zobaczyć. Warto tam być.