Mistrzowie Kina Europejskiego. Wideorelacje z Nowych Horyzontów

KAMPANIA SPOŁECZNA

/ Działamy

Mistrzowie Kina Europejskiego. Wideorelacje z Nowych Horyzontów

Mistrzowie Kina Europejskiego. Wideorelacje z Nowych Horyzontów

15.07.16

W ramach współpracy Międzynarodowego Festiwalu Filmowego T-Mobile Nowe Horyzonty i Fundacji Legalna Kultura internauci mogli codziennie uczestniczyć w spotkaniach online z Mistrzami Kina Europejskiego. Zobaczcie relacje ze spotkań oraz podsumowującą Festiwal rozmowę z Romanem Gutkiem.

Od 22 lipca, codziennie o godz. 16.00 we wrocławskim Pasażu Pokoyoffa, odbywały się spotkania pod szyldem Mistrzowie Europejskiego Kina. Na zaproszenie dyrektora Nowych Horyzontów Romana Gutka z publicznością spotkało się dziesięciu wybitnych europejskich twórców. 

W programie Festiwalu znalazły się przynajmniej po dwa filmy autorstwa zaproszonych Mistrzów i jeden europejski film stanowiący dla nich inspirację - tworząc tym samym swoisty kanon filmowy obejmujący różne style: od neorealistycznych "Złodziei rowerów" (reż. Vittorio De Sica, 1948), przez groteskowo-surrealistyczny "Dyskretny urok burżuazji" (reż. Luis Buñuel, 1972), po współczesny "Wstyd" (reż. Steve McQueen, 2011).

O krótkie podsumowanie Festiwalu i Mistrzowskich Lekcji Kina poprosiliśmy pomysłodawcę i dyrektora T-Mobile Nowe Horyzonty Romana Gutka.



SPOTKANIA ZREALIZOWANE 


Spotkanie z Jessicą Hausner
22 lipca, godz. 16.00, moderator: Isabella Reicher

Jessica Hausner - austriacka reżyserka i scenarzystka filmowa, córka wiedeńskiego malarza-realisty Rudolfa Hausnera oraz przyrodnia siostra scenografki i malarki Xenii Hausner. Od 1999 roku wraz z Barbarą Albert, Antoninem Svobodą i Martinem Gschlachtem prowadzi firmę producencką coop99. Jako reżyserka zadebiutowała w 2001 roku pełnometrażową fabułą "Lovely Rita", będącą portretem młodej dziewczyny uwięzionej w skomplikowanej sieci rodzinnych relacji. Film przyniósł jej zainteresowanie widzów i środowiska filmowego oraz nominację do Prix Fassbinder – nagrody przyznawanej przez Europejską Akademię Filmową odkryciom roku. Kolejne jej produkcje prezentowane były premierowo w sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes, a w 2016 roku Hausner dołączyła do jury tej sekcji. Jej najbardziej utytułowanym dziełem pozostaje "Lourdes", docenione na festiwalach w Wenecji (nagrody FIPRESCI, SIGNIS oraz Nagroda im. Sergio Trasattiego), w Warszawie oraz podczas rozdania nagród LUX i szwedzkich Złotych Żuków. Filmy Hausner wyróżnia niezwykła dbałość o kompozycję kadrów (stale współpracuje z operatorem Martinem Gschlachtem), precyzyjnie budujących narrację o wielu znaczeniach.




Spotkanie z Carlosem Saurą
23 lipca, godz. 16.00, 
moderator: Agnieszka Drewno

Carlos Saura
-
nestor hiszpańskiej kinematografii urodzony w Aragonii w 1932 roku, pochodzi z rodziny o bogatych tradycjach artystycznych. W 1957 roku ukończył reżyserię filmową na uniwersytecie w Madrycie, gdzie studiował także inżynierię i dziennikarstwo. W tym samym roku zrealizował dokument "Niedzielne popołudnie". Następnie nakręcił łączący tradycję dokumentalną i fabularną dramat "Los golfos", a w 1966 roku filmem ""Polowanie rozpoczął trwającą blisko 20 lat współpracę z producentem Elíasem Querejetą, która zapewniła mu względną swobodę twórczą w czasach dyktatury generała Franco. W okresie tym reżyser tworzył głównie dramaty psychologiczne i rodzinne, w sposób zakamuflowany odnoszące się do sytuacji politycznej na Półwyspie Iberyjskim. Naznaczone liryzmem i oniryzmem, czerpiące z hiszpańskiej literatury (Calderon, Sender, Lorca) czy malarstwa (Ribeiro, Murillo, Goya) filmy Saury są dziełami nad wyraz oryginalnymi i autorskimi. Saura osiągnął maestrię także w filmach taneczno-muzycznych: operowych ("Salome", "Carmen") czy baletowych z udziałem Cristiny Hojos i Antonia Gadesa ("Krwawe gody").



Spotkanie z Nannim Morettim
24 lipca, godz. 16.00
,
moderator: Marina Fabbri 

Nanni Moretti
- jeden z najwybitniejszych reżyserów współczesnego włoskiego kina. Urodził się w 1953 roku w Bruneck w Tyrolu Południowym. Pierwsze próby reżyserskie podjął już w wieku 20 lat. Jego pełnometrażowym debiutem okazał się zrealizowany w 1976 roku "Jestem samowystarczalny". Pięć lat później za film "Złote sny" otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Wenecji. Bardzo szybko wypracował autorski styl, na który składają się zaangażowanie polityczne po stronie lewicy, absurdalne poczucie humoru i częste sięganie po motywy autobiograficzne. W latach 80. zaprzyjaźnił się z Krzysztofem Kieślowskim i miał zagrać jedną z ról w "Podwójnym życiu Weroniki". Plany te pokrzyżowała jednak zdiagnozowana u Morettiego choroba. Walka z rakiem stanowi jeden z centralnych motywów nakręconego w 1993 roku "Dziennika intymnego", który otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię w Cannes. Osiem lat później Moretti triumfował na tym samym festiwalu za sprawą "Pokoju syna". Dziś należy do tzw. „canneńskiej rodziny”, a jego kolejne dzieła regularnie pojawiają się w konkursie głównym tej najbardziej prestiżowej imprezy filmowej świata.



Spotkanie z Urlike Ottingerem
25 lipca, godz. 16.00,
 
moderator: Marc Siege

Ulrike Ottinger
 
- uznana eksperymentatorka niemieckiego kina. Studiowała na ASP w Monachium. Lata 60. spędziła w Paryżu, malując i fotografując. W 1973 roku w Berlinie, gdzie mieszka do dziś, założyła własną firmę produkcyjną. W tym samym roku zrealizowała też pierwszy dokument "Lacoon i synowie", a pięć lat później nakręciła surrealistyczny pełny metraż "X – absolutna władczyni", w którym wystąpiła ikona undergroundu Tabea Blumenschein z grupy Die Tödliche Doris. W latach 80. zajmowała się również scenografią teatralną, m.in. do sztuk Elfriede Jelinek, której "Pożegnanie" wystawiła w 2000 roku na deskach Berliner Ensemble. Na oryginalną, interdyscyplinarną twórczość Ottinger składają się zarówno dokumenty, jak i filmy fabularne oraz eksperymentalne, są to często poszukiwania artystyczne na pograniczu tych form. Ottinger staje w kontrze do konwencjonalnych środków wyrazu, poszukując inspiracji w innych niż oficjalne porządkach i tradycjach, szczególnie w kulturach Wschodu. Odkąd zrealizowała ośmiogodzinną "Tajgę", stale stawia widzom wyzwania. Będąc jednocześnie reżyserką, scenarzystką, producentką oraz operatorką, tworzy dzieła absolutnie autorskie.



Spotkanie z Cristianem Mungiu

26 lipca, godz. 19.00, moderator: Dan Fainaru

Cristian Mungiu - 
wiodący twórca rumuńskiej nowej fali. Pierwszy i jak dotąd jedyny rumuński twórca wyróżniony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes - nagrodę zdobył w 2007 roku za film "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni". Początki międzynarodowej kariery Mungiu również były związane z canneńską imprezą. W 2002 roku jego pełnometrażowy debiut "Zachód", opowiadający o mieszkańcach Europy Środkowej chcących przenieść się na Zachód, prezentowany był w sekcji Quinzaine des Réalisateur. Dekadę później (już po sukcesie "4 miesięcy, 3 tygodni i 2 dni") oparte na twórczości pisarki Tatiany Niculescu Bran "Za wzgórzami" wywalczyło w Cannes wyróżnienie za najlepszy scenariusz oraz równorzędne nagrody dla aktorek, Cristiny Flutur i Cosminy Stratan. Film ten doceniony został także przez Europejską Akademię Filmową, podczas rozdań Cezarów, włoskich nagród David di Donatello czy nagród Parlamentu Europejskiego LUX. W tym roku na francuskim festiwalu Mungiu pokazał najnowsze dzieło "Egzamin", za które otrzymał wyróżnienie dla najlepszego reżysera. Kameralne opowieści Mungiu, badające kręgi zniewolenia i wyobcowania, opowiadają o zmieniającej się na przełomie wieków Rumunii, a także o samej kondycji ludzkiej.


Spotkanie z Claire Denis 
27 lipca, godz. 16.00, 
moderator: Ariel Schweitzer

Claire Denis - Francuska reżyserka i scenarzystka, jedna z najważniejszych autorek współczesnego kina. Filmowe szlify zdobywała, terminując u Rivette'a, Costa-Gavrasa, Jarmuscha i Wendersa. Już w debiutanckiej "Czekoladzie" (1988) sięgnęła po tematykę konfliktów międzyrasowych i międzykulturowych – szczególnie jej bliską ze względu na dzieciństwo, które jako córka kolonialnego urzędnika spędziła w Afryce. Problem kolonializmu oraz nierówności w dostępie do dóbr i edukacji stał się jednym z lejtmotywów jej twórczości (którą napędzały także ideały paryskiego maja ’68). Dało to wyraz najmocniej w "Pięknej pracy" (1999) z Denisem Lavantem i "Białej Afryce" z Isabelle Huppert (2009). "Portretując ojczyznę", wyczulona jest na problemy społeczne, choćby sytuację imigrantów, jak w "Nie mogę spać" (1994), frustrację pracowników sektora publicznego w "Piątkowej nocy" (2002) czy stosunki rodzinne w "Intruzie" (2004). Interesuje się także sferą seksualną człowieka, co udowodniła w "Głodzie miłości" (2001) z Béatrice Dalle, jedną z jej ulubionych aktorek. Obsadza też często Isaacha de Bankole czy Grégoire’a Colina. Stale współpracuje z operatorką Agnès Godard, którą poznała w latach 70. w paryskiej szkole La Fémis, gdzie obecnie wykłada reżyserię filmową. Jej twórczość ceniona była przez samego Ingmara Bergmana.



Spotkanie z Andriejem Konczałowskim 
29 lipca, godz. 16.00
moderator: Ewgenij Gusiatynski

Andriej Konczałowski
 
- rosyjski reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Niedoszły pianista – młodość spędził, ćwicząc gamy w prestiżowym moskiewskim konserwatorium, ale w latach 60., podobnie jak jego brat Nikita Michałkow, postanowił zostać filmowcem. Podczas studiów w pracowni Michaiła Romma we WGIK poznał Andrieja Tarkowskiego, z którym współpracował jako scenarzysta przy filmach "Mały marzyciel" (1960), "Dziecko wojny" (1962) i "Andriej Rublow" (1966). Reżyserskim debiutem Konczałowskiego był "Pierwszy nauczyciel" (1965), adaptacja powieści Czingiza Ajtmatowa. Był to początek jego długotrwałego flirtu z twórczością rosyjskich klasyków: ekranizował choćby Turgieniewa ("Szlacheckie gniazdo") czy Czechowa ("Wujaszek Wania"). Po realizacji gorąco przyjętej w Cannes epopei "Syberiada" (1978) zdecydował się pozostać na Zachodzie, gdzie pracował m.in. z Maxem von Sydowem, Glenn Close, Nastassją Kinski, Whoopie Goldberg czy Sylvestrem Stallone’em. Na początku lat 90. Konczałowski wrócił do Rosji, a stworzone tam filmy przyniosły mu uznanie na festiwalach w Berlinie ("Wewnętrzny krąg"), Cannes ("Kurka Riaba") czy Wenecji ("Dom wariatów", "Białe noce listonosza Aleksieja Triapicyna").


Spotkanie z Petrem Zelenką
30 lipca, godz. 16.00
, moderator: Paulina Dobosz

Petr Zelenka - Czeski dramaturg, scenarzysta, reżyser filmowy i teatralny. We wczesnej młodości był basistą i tekściarzem punkowej grupy V noci. Pierwsze próby filmowe podejmował na przełomie lat 80. i 90. na Wydziale Filmowym i Telewizyjnym praskiej Akademii Sztuk Scenicznych. Po studiach pracował jako dramaturg studia filmowego Barrandov oraz realizował filmy dla czeskiej telewizji. Zadebiutował paradokumentem "Mňága – Happy End" – fikcyjną historią rzeczywiście istniejącego zespołu Mňága a Zdorp, wymykającego się spod kontroli wytwórni płytowej. Międzynarodowy rozgłos przynieśli mu pokazywani na festiwalach w Salonikach i Valladolid "Guzikowcy", którzy zdobyli pięć Czeskich Lwów. Wielką popularność zyskał także zrealizowany na podstawie jego scenariusza film "Samotni" Davida Ondřička. Znany jest również jako twórca teatralny: dramat "Opowieści o zwyczajnym szaleństwie" wystawił w 2001 roku w praskim Teatrze Dejvicki (przetłumaczono go i grano m.in. w Anglii, Japonii, Polsce, Rosji, Serbii, na Węgrzech i Słowacji). Inna z jego sztuk, "Oczyszczenie", napisana została dla Starego Teatru w Krakowie. Ponadto w scenerii opustoszałej fabryki w Nowej Hucie Zelenka nakręcił własną wersję "Braci Karamazow". Reżysera wyróżnia czarny humor i nieskrępowana wyobraźnia oraz umiejętność celnego portretowania ludzi balansujących między przeciętnością a szaleństwem.



Spotkanie z Agnieszką Holland 
31 lipca, godz. 16.00
moderator: Małgorzata Sadowska

Agnieszka Holland - polska scenarzystka i reżyserka filmowa i teatralna. Od 2014 roku przewodnicząca Europejskiej Akademii Filmowej. W latach 70. po ukończeniu praskiego FAMU powróciła do Polski i zaczęła pracę przy produkcjach Krzysztofa Zanussiego (jako asystentka na planie "Iluminacji") i Andrzeja Wajdy, z którym współtworzyła Zespół „Iks”. W filmografii Wajdy zapisała się szczególnie jako autorka scenariuszy ("Bez znieczulenia", "Miłość w Niemczech", "Korczak"), w podobnym charakterze pracowała z innymi twórcami: Jerzym Bogajewiczem czy Andrzejem Zajączkowskim, była również konsultantką trylogii Krzysztofa Kieślowskiego "Trzy kolory". Już pierwsze autorskie filmy przyniosły Holland międzynarodowy rozgłos – za "Aktorów prowincjonalnych" (1978) otrzymała nagrodę FIPRESCI na MFF w Cannes, dwa lata późniejsza "Gorączka" walczyła na Berlinale o Złotego Niedźwiedzia. Następnie zrealizowała "Kobietę samotną". Po wprowadzeniu stanu wojennego nie wróciła do Polski i kontynuowała karierę na Zachodzie ("Gorzkie żniwa", "Europa, Europa", "Tajemniczy ogród"). Wczesny styl Holland, łączący naturalizm z poezją, często określany był jako chłodny, przesycony ironią i niepokojem, z czasem ewoluował jednak w jaśniejszą stronę. Autorka filmów, które walczyły o Oscara, nagrodę BAFTA czy weneckiego Złotego Lwa, w ostatnich latach jawi się również jako odnowicielka formatu serialu telewizyjnego (m.in. "Ekipa", "Treme", "Gorejący krzew").



Do góry!


Społeczna Kampania edukacyjna Legalna Kultura realizowana przez Fundację Legalna Kultura

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej